Food for thought Gastblogs Sandra Brandt

Sandra Brandt over klaagvrij zijn en leven in het nu

Vorige keer stelde ik mezelf voor in de rubriek Wat maakt jou rijk. Door stil te staan bij de vraag: wat maakt me rijk? voelde ik me rijk…

De cirkel van invloed en klaagvrij proberen te zijn.
De clou is volgens mij te zien wat er al is. In onszelf en om ons heen. Een cliché. Maar doe het maar eens, het valt niet altijd mee in het leven. Dan ligt het klagen dichterbij dan waardering uitspreken. Maandag 17 augustus riep ik uit tot Klaagvrije maandag. Een uitnodiging aan mezelf om 24 uur niet te klagen in mijn hoofd en niet hardop. Wél wilde ik oprecht blijven. Een heus zelfonderzoek dus. Hoe blijf je oprecht en klaagvrij? Wat komt er dan voor in de plaats?

Toen ik  er een evenement op Facebook van maakte, bleek ik al gauw niet de enige die JA zei tegen deze uitdaging: er deden 16000 deelnemers mee en er waren nog méér mensen die ervan gehoord hadden. Op 7 september gaan we de uitdaging opnieuw aan en staat de volgende klaagvrije maandag op de planning.

Mijn inzicht? Als je klaagvrij probeert te zijn, kom je dichter bij je behoefte achter hetgeen waarover je eigenlijk wilde klagen. Het wordt gevoeliger en spannender soms. Opeens kom je in je eigen cirkel van invloed. Wat kun je er zelf aan doen? Soms ligt de oplossing in het probleem omdenken, soms in het uitspreken van je wensen en soms gewoon in loslaten. Dat het die dag non-stop heeft geregend was natuurlijk opzet ;-). Het hielp mensen om goed te oefenen! Vele blogs en reacties van anderen volgden. Radio 538, RTV-NH en Amsterdam FM besteedden er aandacht aan. En deze reactie wil ik je niet onthouden. Ook kwamen er grappige initiatieven en filmpjes voorbij.

Bewust klaagvrij zijn kan alleen als je iedere seconde bewust bent van je eigen gedachten. Als dat je lukt heb je een keuze. De keuze om namelijk niet te klagen maar te luisteren naar de behoefte op dat moment. En dat brengt mij op een persoonlijk en gevoelig verhaal.

De kracht van het nu.
3 december 2012. De dag waarop bekend werd dat mijn vader 24 uur later zou overlijden. Uitzichtloos onbehandelbaar lijden. Hij was compleet bij kennis, vrolijk zelfs toen hij wist dat het niet lang meer hoefde te duren. Hij lag in het ziekenhuis. Ik maakte met mezelf een afspraak. De week ervoor had ik nog een workshop/lezing gegeven over mijn leven en had ik verteld hoe goed ik in het NU kan zijn. ‘Als ik dat nu ook kan, 24 uur lang…dan heb ik het wel bewezen..’, zo dacht ik. En zo geschiedde. Telkens als de angst me naar de strot greep, zakte ik weer terug met m’n aandacht in dat moment en was ik weer aanwezig. De angst ging niet over iets wat er op dat moment was maar over de volgende dag. En ik gebruikte de angst als hulpmiddel om weer in het NU te geraken. Door iedere seconde aanwezig te zijn kon ik ook voelen wat er nodig was, deed ik precies wat goed voelde voor dat moment, afgestemd met de omgeving. Mijn broer en ik versierden mijn vaders kamer, haalden oliebollen en kregen het in de stad voor elkaar om winkels die net gingen sluiten nog even open te houden om de foto die hij zelf had uitgezocht voor op zijn kist (met hem en zijn kleinkinderen) mega groot af te laten drukken en een belachelijk grote bak met prachtige kunstbloemen (echte aarde mocht niet in het ziekenhuis) te kopen. We gingen met het ‘oude gezin’ bij hem op de kamer slapen. Vader, moeder, broer en zus. Ik lag naast hem, knuffelde zijn arm waar het infuus aan zat.

De volgende morgen was alles anders. Hij keerde naar binnen, hield zijn ogen dicht. Stemmen werden zachter… Terugkijkend op zijn laatste 24 uur ben ik dankbaar. Dankbaar voor iedere seconde. Hoe waardevol is het om precies dat te doen wat iedere seconde goed voelt. Hoe dankbaar ben ik voor mijn laatste woorden die ik tóch nog uit wou spreken ook al was iedereen opgehouden te praten toen ‘het spul’ al inliep. Doordat ik die stilte verbrak voelden anderen zich erna toch ook weer uitgenodigd om nog iets te zeggen. Waarna heel natuurlijk de stilte weer viel en hij mocht gaan.

Ik voel me rijk met die ervaring voor het leven. De kracht die vrijkomt in mezelf als het me lukt om zuiver daar te blijven waar de juiste impulsen/het Weten zitten en dat te volgen in afstemming met de omgeving.

Bij de Motverhalen op 20 september mag ik mijn verhaal vertellen over dood en geboorte en de kracht in onszelf. Hetgeen we weer mogen ontdekken, dat wat zo bedekt is geraakt in ons leven. Herontdekken. Want het zit er gewoon in.

Sandra Brandt

Sandra Brandt 01

Vergelijkbare artikelen

2 Reacties

  • Reply
    gouweleeuw
    27 augustus 2015 at 20:32

    Wat een leuk idee, dat er toch nog zo veel mensen mee doen aan zo leuke actie.

    • Reply
      Cat Colnot
      25 juli 2016 at 09:46

      Dank je wel voor je leuke reactie Angelique!

    Voeg een reactie toe

    Menu