Gastblogs Marion van Doorm

Gastblogger Marion van Doorm over Het taboe dat doodgaan heet

Marion van Doorm (41) is getrouwd met Erik, moeder van Teun (4,5). Ze woont in Utrecht en is uitvaartbegeleider (Nabij Uitvaarten) en schrijver van levensverhalen (Als de dag van gisteren). Marion schrijft eens in de zoveel tijd een gastblog schrijven over haar kijk op het leven en het omgaan met de dood. Dit is blog 1.

Het taboe dat doodgaan heet

Over doodgaan praat je niet. Dat is eng. Je zou Magere Hein wel eens op een idee kunnen brengen. Hoe graag we met zijn allen zouden willen dat het geen deel van het leven is, toch kunnen we er niet omheen: we maken allemaal een keer de oversteek waarop geen retour mogelijk is.

Je bewust zijn van je eindigheid verrijkt, mijn inziens, je leven. Het brengt je dichter bij de essentie, laat je genieten van de kleine dingen, je familie en vrienden.

Maar ook kunnen zeggen dat het leven soms gewoon ontzettend kl… is, omdat er iemand doodgaat of omdat het leven niet loopt zoals je misschien had gehoopt, hoort erbij. Daar kunnen we niet voor weglopen. Het verdriet toelaten en inbedden in je systeem geeft verdieping en laten de lichtpuntjes in je leven sterker schijnen.

Dat we, even gechargeerd, maar moeilijk met het overlijden van iemand kunnen omgaan zien we vaak al bij de uitvaart. Ondanks dat iedereen in zijn of haar leven met het overlijden van een dierbare wordt geconfronteerd en dus weet hoeveel pijn dat kan doen, weten we niet altijd hoe te reageren.

We gaan naar de uitvaart, zeggen gecondoleerd, drinken een kopje koffie, praten nog wat en we gaan weer naar huis. Het leven gaat door. Voor diegenen die achterblijven begint het dan pas. De lege plek aan tafel, een bord minder dekken, de kleding hangt nog in de kast, allemaal kleine confrontaties met dat enorme gemis.

Nog echt niet lang geleden werd er in het openbaar gerouwd. Mensen liepen voor een periode alleen in het zwart gekleed of op zijn minst met een rouwband om.

Nu niet meer, we verstoppen het achter de voordeur. We weten niet wat te zeggen of wat te doen tegen iemand die een verlies heeft ervaren. Gevolg: we vermijden de rouwende maar liever. Terwijl het antwoord eigenlijk heel eenvoudig is: er zijn, naast iemand gaan zitten is vaak al genoeg. Woorden zijn niet nodig. Of, organiseer een gemeenschappelijke interesse, neem iemand mee naar een concert of kook een lekkere maaltijd. Bedenk wat jij fijn zou vinden in die situatie, blijf dicht bij jezelf.

Kortom, sta af en toe even stil bij je sterfelijkheid, leg vast wat wensen omtrent je uitvaart vast en bedenk of je iets kunt betekenen voor iemand met verdriet.

Omdat ik vind dat je de dood, het verdriet, het gemis niet moet verstoppen zoek ik altijd naar samenwerking met anderen om dingen te kunnen organiseren die deze visie kunnen uitdragen. De theatervoorstelling ‘Dan neem je toch gewoon een hond?’ is één van die initiatieven welke ik van harte ondersteun.

Drie vrouwen hebben samen een prachtige, humorvolle en ontroerende voorstelling gemaakt over het verlies van hun partner, rouw en hoe de omgeving daarop reageert. Op 8 november spelen ze in Utrecht de voorstelling ‘Dan neem je toch gewoon een hond?’. Kijk op www.dekunstvanhetrouwen.nl of op mijn website voor meer informatie.

Marion van Doorm

95115421-2407-2-900x600

P.S. het is vandaag Allerzielen en onder andere in het Vondelpark kun je vanaf 18.30 uur bij het Melkhuisje een bootje met een boodschap, bloemetje en kaarsje de vijver opsturen om een overleden geliefde te gedenken. Het is een prachtig ritueel en de bootjes worden gratis verstrekt. In Utrecht kun je een concert bijwonen en een kaarsje opsteken in de Willibrordkerk en bij de KRO-NCRV is er het programma Voor wie steek jij een kaarsje op?

Vergelijkbare artikelen

Geen reacties

Voeg een reactie toe

Menu