Gastblogs Lianne van Asten

De (low budget) reisavonturen van Lianne van Asten #11

De laatste week 

Bij elke pas voel ik mijn voeten in het zand wegzakken. Korrels kruipen tussen mijn tenen en kriebelen de onderkant van mijn voeten. Het geluid van de rollende golven klinkt aangenaam. Het maakt mij op de één of andere manier altijd rustig. Ik loop door totdat ik vlakbij het water ben. De aanspoelende golven raken mijn blote voeten net niet.

Ik ga in het koele zand zitten en kijk naar de zon die bijna onder gaat. De lucht eromheen heeft een dieprode kleur. De zee die overdag een blauwe kleur heeft, ziet er nu een stuk grauwer uit. Ik sla mijn armen om mijn opgetrokken benen en staar naar het water. Mijn ademhaling is diep en langzaam. Ik denk terug aan de afgelopen maanden. Wat veel verschillende ervaringen en zoveel bijzondere ontmoetingen. Ik kan nog steeds niet geloven dat ik deze reis heb ondernomen; zes maanden reizen door Spanje en Portugal en zoveel plekken en mensen leren kennen. 

Aan de ene kant lijkt het een ontzettend lange tijd. Aan de andere kant is het afgelopen halfjaar voorbij gevlogen. Zo gek hoe anders het tijdsbesef is.

Naar huis gaan… hoe gaat dit zijn? Ik wil dolgraag weer iedereen zien! Ik heb de mensen die dicht bij mij staan zeker gemist!

Maar dan? Hoe pak ik alles weer op? Hoe doe ik dat na zo’n ervaring? En wat ga ik doen qua werk? Ik zucht diep. Misschien maak ik mij er veel te druk over en gaat alles veel makkelijker dan ik nu denk. Het laatste streepje zon verdwijnt in de zee en al vrij snel begint het te schemeren. Ik sta op en loop langzaam door het zand terug richting de weg.

De volgende dag besluit ik al mijn gepieker uit mijn hoofd te zetten en nog even goed te genieten van deze laatste week in Portugal. Ik gooi de zware backpack over mijn rug. Voorzichtigheid is gewenst anders val je met backpack en al om. Ja, dat is mij al eens overkomen toen ik iets te enthousiast was.

Tijd om nu echt weg te gaan uit Porto. Ik zeg alle toffe mensen in het hostel gedag en besef mij dat het afscheid nemen mij nu beter af gaat dan in het begin van mijn reis. Er is nu een soort acceptatie dat ik toffe ontmoetingen ook weer afsluit en dat iedereen weer z’n eigen weg gaat.

Met de bus ga ik naar Coimbra. Een stad die bekend staat om de universiteit. En dat zie je ook meteen. Bovenop de berg pronkt het oude gebouw. Een absolute aanrader om naar binnen te gaan. De bibliotheek is prachtig!

In mijn hostel ontmoet ik 3 mensen die ik al eens eerder tijdens mijn reis heb ontmoet. Wat een toeval! Dezelfde stad, hetzelfde hostel en dan ook nog eens in dezelfde kamer! Dus ik heb gezelschap voor de avond. Lekker uit eten en daarna naar een fado optreden. Fado muziek is traditionele Portugese muziek. Erg dramatisch maar prachtig!

De volgende dag ga ik aan het einde van de middag naar de laatste bestemming van mijn reis. Ik ga terug naar waar alles begon: Lissabon!  

Vijf uur later stap ik het hostel weer binnen waar ik 6 maanden geleden begon. De reacties van mijn vrienden daar zijn zo leuk. Enthousiasme, knuffels en geroep. Zo lief! In de avond weer als vanouds naar dezelfde kroegen en ik voel mij al vrij snel weer thuis. Er is niks veranderd!

Zondagavond klets ik gezellig met drie andere reizigers. We hebben net een fles rode wijn geopend als ik op mijn telefoon zie dat ik 3 gemiste oproepen heb van mijn broer. Ik voel meteen dat dit niet klopt. Hij heeft mij nog nooit zo gebeld op mijn telefoon in de afgelopen 6 maanden. Wat is er aan de hand? Ik bel hem meteen terug en krijg mijn moeder aan de lijn. Ze vraagt of ik mensen om mij heen heb, of het rustig is en zegt dat ik even moet gaan zitten. Ongeduldig zeg ik dat ze NU moet vertellen wat er is. Trek die pleister er vanaf! Ik weet al dat ik iets ga horen wat ik niet leuk ga vinden. Dan begint ze te vertellen: Mijn oma blijkt deze avond in elkaar te zijn gezakt. In het ziekenhuis blijkt dat ze een hersenbloeding heeft gehad. Ze ligt in een coma en het komt erop neer dat ze niet meer wakker zal worden en binnenkort zal overlijden.

Een schok gaat door mijn lijf. Bij deze oma ging ik vroeger altijd logeren met mijn nichtjes. En de afgelopen jaren gingen we daar vaker gezellig eten. Zo’n oma waarbij je heel naïef denkt dat ze er altijd zal zijn.

Mijn moeder en ik spreken af contact met elkaar te houden. Als ik heb opgehangen word ik opgevangen door mijn hostelvrienden en we toasten een glas wijn op mijn oma. Super lief van ze.

De dagen die erop volgen word ik ook onwijs lief opgevangen door mijn vrienden daar. Ik regel een vlucht die 2 dagen eerder gaat dan de vlucht die ik oorspronkelijk had geboekt.

De avond voor mijn vertrek krijg ik dan het bericht dat ze is overleden. Ik hou vast aan de gedachte dat toen ik weg ging ik heel bewust afscheid van haar heb genomen.

Dus zo komt mijn reis ineens op een bizarre manier tot een einde. De dagen die volgen zijn erg verdrietig maar ik ben blij dat ik bij mijn familie en vooral bij mijn opa kan zijn en we elkaar kunnen steunen. De begrafenis zelf is een mooi afscheid voor mijn oma.

De week erna neem ik de tijd om even bij te komen van alles en langzaam kan ik een beetje landen in Nederland. Langzaam komen de fijne herinneringen van mijn reis weer terug en kan ik gelukkig toch weer een beetje nagenieten en weer al mijn vrienden zien waar natuurlijk flink mee bijgekletst moet worden.

En wat nu? Waar ik mij druk over maakte toen ik nog in Porto zat.

Ik ben aan het werk als receptioniste bij een hostel in Amsterdam. Ik ben verhuisd naar Haarlem maar over een klein maandje kan ik alweer verkassen naar een kamer in Amsterdam zelf waar ik onwijs veel zin in heb. Heel fijn om weer op een nieuwe plek te zijn maar waarbij ik ook weer dicht bij familie en vrienden ben. Ik ben enorm aan het nagenieten van mijn reis en ben vooral erg trots op mezelf dat ik het lef had erop uit te trekken en een geweldig avontuur te beleven! Ik weet zeker dat er meer van dit soort avonturen voor mij in de toekomst zijn weggelegd…

 

Lianne

blog 11 nr2 blog 11 nr3 

blog11 nr1

Vergelijkbare artikelen

Geen reacties

Voeg een reactie toe

Menu