Wat mij op het moment vooral bijstaat is het dag zeggen van mijn dierbaren. Dat viel vies tegen. Terwijl ik diep van binnen weet dat ik de mensen in mijn omgeving bij me draag. Zodra ik mensen in mijn hart sluit, heb ik ze bij me. Altijd. Dat neemt echter niet weg dat ik ze fysiek niet meer kan vastpakken. Dat ik ze niet meer in de ogen kan kijken. Iets wat ik mij al eerder heb gerealiseerd, maar nog niet heb gevoeld. Nu wel. En dat voelt écht klote. Het voelt nu nog als een behoorlijke afstand die ik gevoelsmatig nog niet kan overbruggen. Een gevoel dat mij vertelt dat ik nog niet ben geland. Misschien ook nog even niet wil landen, omdat dat hoogstwaarschijnlijk gepaard gaat met een heleboel tranen. Niet van verdriet, maar van overgave. Loslaten. Aarden. Voelen. Omarmen. Accepteren. Zijn. 

Voor Daniel werkt dit heel anders. Los van dat hij al veel meer reizen heeft gemaakt en dus meer ervaring heeft, geeft hij zich graag direct en onvoorwaardelijk over aan het moment. Het Permanent Beta Festival dus. Het bos. Zonder moeite is hij, waar hij is. Het is net een kwispelende hond. ‘As we speak’, huppelt hij blij over terrein, ontvankelijk voor de mooie beelden die hem opvallen. Een genot om mee te maken. 

Vandaag weer een nieuwe dag en ik merk dat ik zin heb om alles wat ik meemaak en voel, écht te ervaren. 

Wander the World With Us. 

Maartje & Daniel

Meer weten over Maartje en Daniel en hun project? Meer blogs lezen en foto’s bekijken?
Check hun website of lees hun blogs en verhalen: 

Maartje Grond blogt #1: Nieuwsgierigheid boven angst
Maartje Grond blogt #2: Stampertje, de HULK en een pot pindakaas

Verhalen van Maartje Grond en Daniel Maissan #1: Michael Driebeek van der Ven

Wat maakt ons rijk? 

Ken je mensen met wie Maartje en Daniel in contact moeten komen, die een mooi verhaal te vertellen hebben, laat het weten. 

Tekst: Maartje Grond
Fotografie: Daniel Maissan