Ons avontuur in IJsland pakte gunstig uit, omdat Jón en Auja ons alle nachten wilden opvangen. Toch was het voor ons elke ochtend opnieuw spannend of we de aankomende nacht een slaapplek zouden hebben. We waren te gast en we wisten niet voor hoe lang wij welkom waren. We leefden tenslotte plots met onbekenden samen en daarom vonden we het belangrijk om aandacht te besteden aan onze gastheer en gastvrouw. De band tussen ons mocht daardoor groeien en dat heeft er waarschijnlijk toe geleid dat wij zeven nachten bij hen konden verblijven. Maar we moesten wel elke dag opnieuw afstemmen en aanvoelen of we nog een nachtje konden blijven.

Onze slaapplek is het kompas van Wander the World With Us geworden.

Hier in New York is het weer anders. De woningen zijn haast onbetaalbaar, dus het gros woont innie minnie. Erg onhandig, want wij zijn met z’n tweeën. De kans dat iemand een bed, slaapbank óf twee banken heeft, is relatief klein. De uitdaging om een slaapplek te vinden is hier dus nóg groter en dat vraagt een behoorlijke investering in tijd, energie en aandacht.

Even rust en ruimte. Tijd voor bezinning … 

Momenteel slapen we vier nachtjes in het huis van Remko, die als expat in New Jersey woont. Hij is er zelf niet, dus we hebben het rijk alleen. Een ultieme weldaad waar we vanaf de eerste minuut dankbaar gebruik van maken. We hebben een boodschapje gedaan, tv gekeken en ik heb urenlang doelloos kunnen trutten met onzinnige dingetjes. Even geen contact met anderen, noch met elkaar. Pure gezondheid. Vandaag is Daniel op pad met zijn broertje en de jongens van Dirtcaps en ik zit heerlijk in stilte te schrijven, vlakbij Soho in Manhattan. Dat klinkt toch best stoer hè?

In deze oase van rust willen we deze tijd nemen om te reflecteren en onze werkwijze te herzien. Niet omdat we het niet aankunnen, maar omdat we momenteel niet de verhalen kunnen maken, waar we wel van dromen. Nu is het regelen van onze basisbehoeften het doel van de reis geworden en daardoor is er minder ruimte om verhalen te maken. Om mensen te ontmoeten, tijd samen te spenderen en het verhaal te documenteren. Onze manier van reizen staat dus duidelijk onze creativiteit in de weg. Een interessante ontdekking!

En nu? Terug naar de basis.

Je kunt veel veranderen, maar niet de aard van het beestje. 

Na wederom een verhuizing en een reeks uitgebreide gesprekken met Daniel, komen we er achter dat onze diepste wensen erg op elkaar lijken. Dat is kijken. Observeren. Aanschouwen. Van een afstandje ‘meemaken’ en dát vastleggen. Ik in woorden en Daniel in beeld. Wij doen dit van nature zonder oordeel noch belang. We voelen vanzelf waar onze nieuwsgierigheid heengaat en die volgen we. Allebei op onze eigen manier. Zo komen onze verhalen tot stand. Door ergens te zijn en onze intuïtie te volgen.

Soms voel ik daarbij de behoefte om verdiepende vragen te stellen en te graven. Om het onderste uit de kan te halen. Een manier van werken met maar één doel: ik zie ergens in iemands verhaal iets glinsteren en ik wil weten wat dat is. Iemands essentie. Iemands diepste kern. De plek waar dromen, verlangens, pijn en levensenergie elkaar ontmoeten.

Daniel wil op het knopje drukken, zoals hij dat altijd zelf zegt. Hij wil het moment vereeuwigen in stilstaand beeld, precies zoals hij het moment ervaart. Als een ‘fly on the wall’ is hij getuige van de meest intieme momenten en zonder onzekerheid noch twijfel legt hij dat vast. Precies zoals het is.

Je zou ons werk kunnen omschrijven als een wens om de rauwe werkelijkheid te documenteren. Zonder rode linten of extra glitters. Gek genoeg maakt het ons daarbij niet uit of dat een verhaal in de sloppenwijken van India is of een honkbal wedstrijd in Amerika. Beide vinden we interessant om naar te kijken. In beide gevallen komen we terug met een verhaal. Welk verhaal kunnen we op voorhand niet zeggen, want onze intuïtie laat zich niet sturen. Het verhaal ontvouwt zich namelijk langs de lijn van onze nieuwsgierigheid.

Onze taak.

Daarbij is het onze taak om continu ontvankelijk tegenover de situatie te staan. Om daadwerkelijk te kijken en te observeren, want ons observerend vermogen is ons instrument. Onze gitaar of drumstel. Een instrument dat wij moeten onderhouden. Altijd. Dat is onze taak. Om de observatie ‘schoon’ te houden en onszelf en ons aandeel in de situatie te allen tijde kritisch onder de loep te nemen.

We zijn ervan overtuigd dat onze verhalen iets bijdragen. Maar het is niet onze taak om dat in te vullen. Die taak ligt bij de ontvanger. Hij of zij mag bepalen óf en zo ja, hoe, onze verhalen een plekje krijgen in iemands innerlijke wereld. Dat kunnen en mogen wij niet bepalen, want wij zijn de makers. Wij kijken en observeren. Dat is waar onze kracht ligt. De interpretatie daarvan is persoonlijk en daarom niet onze taak. Het is echter wél onze verantwoordelijkheid om ze te delen en daarmee draagvlak te creëren voor de verhalen.

De confrontatie en noodzakelijke viering.

Een situatie van een afstand meemaken en de rauwe werkelijkheid documenteren gaat haast onmogelijk samen met ons eigen werk regelen en verkopen. Iets waar wij nu glashard tegenaan lopen. Een confronterende ontdekking. Hard, maar mooi.

Met nog een aantal hobbels te gaan, vieren we nu ons inzicht. We vieren het harde werk naar onze essentie en daarmee onze toegevoegde waarde: de observatie.

Wander the World With Us.

Maartje & Daniel

Meer weten over Maartje en Daniel en hun project? Meer blogs lezen en foto’s bekijken?
Check hun website of lees hun blogs en verhalen: 

Maartje Grond blogt #1: Nieuwsgierigheid boven angst
Maartje Grond blogt #2: Stampertje, de HULK en een pot pindakaas
Maartje Grond blogt #3: Landen in de Drentse bossen, het Permanent Beta Festival
Maartje Grond blogt #4: IJsland, ons pretpark

Verhalen van Maartje Grond en Daniel Maissan #1: Michael Driebeek van der Ven
Verhalen van Maartje Grond en Daniel Maissan #2: Jón en Auja

Wat maakt ons rijk? 

download-2

Tekst: Maartje Grond
Fotografie: Maartje Grond & Daniel Maissan