We hadden geen plan en tegelijkertijd was er een plan; we wilden verhalen maken over de wereld. Verhalen van mensen en situaties die wij onderweg zouden tegenkomen. Verhalen van verschillende culturen, rassen, religies, sekse en leeftijd. Verhalen die je meenemen naar een nog onbekende plek. Verhalen die prikkelen, nieuwsgierig maken of gewoon ter vermaak zijn. Verhalen die mensen samenbrengen. We wilden het avontuur samen trotseren, dus we verlieten huis en haard. Ondanks dat ons budget dat niet toeliet. We hadden een werkwijze bedacht waarop we de wereld over konden reizen; via ons netwerk en het netwerk van ons netwerk, slaapplekken en verhaalmogelijkheden regelen. Alles is tot nu toe gelukt, behalve de verhalen. Een pittige confrontatie met een hartverscheurende, en tegelijkertijd hartverwarmende conclusie. 

Deze tekst dient niet ter verantwoording, het is geen tragedie en het is ook geen faal-verhaal. Het is een liefdesverhaal van twee gepassioneerde mensen die iets hebben uitgeprobeerd.

We zijn begonnen op het Permanent Beta Festival in Drenthe en daarna zijn we doorgereisd naar IJsland, New York, Nashville, Yellow Bird Farm in Murfreesboro, New Orleans en tot slot Vietnam. Een groots avontuur en een reis vol mooie momenten en inzichten. Niet omdat we de verhalen hebben gemaakt die we beoogden, maar omdat we dit avontuur samen hebben doorleefd. In haar schoonheid én onmogelijkheid. We hebben vele mogelijke wegen verkend, maar hier was geen ontkomen aan: onze individuele roeping in het leven, drijft ons in een verschillende richting; Daniel gaat verder over de wereld dwalen en ik ga het avontuur in Nederland opzoeken.

Eén van de redenen die hieraan ten grondslag ligt, is onze manier van reizen, in combinatie met onze sterke wens om inspirerende verhalen te maken. 

Het regelen van onze basisbehoeften (slapen en eten) bleek een dagtaak te zijn. Absoluut een leerzame, avontuurlijke en vaak leuke dagtaak, maar het was ongelooflijk moeilijk om daarnaast verdieping in onze verhalen te creëren. We waren afhankelijk van waar we konden slapen en onze wens om te besparen op de dagelijkse uitgaven, kostte ook enorm veel tijd. Daarnaast ging er veel tijd en energie zitten in het ‘te gast zijn’. Kortom, de randvoorwaarden om inspirerende verhalen te maken, waren er onvoldoende.

We wilden deze reis en de verhalen samen maken, maar het gaat niet; alle pogingen bleken tevergeefs. Het is niet dat ik reizen niet leuk vind, maar ik ben geen nomade. Ik wil niet continu onderweg zijn. Ik wil ergens kunnen aarden, anders zweef ik weg en daarmee ook mijn stabiliteit, rust én energie. En aangezien ik onderweg nog geen plek ben tegengekomen waar ik wilde aarden, keer ik terug naar huis. Nog voordat mijn interne vuurtje helemaal dooft. Daniel reist verder en kiest ervoor om zijn dwaaltocht voort te zetten. Gelukkig, want ik heb naast deze mooie man heel duidelijk ervaren dat dat zijn weg is. Hij is een geboren dwaler; een kind van het leven en een man die met wijd open gespreide armen en grote liefdevolle blauwgroene ogen het leven bewandelt. Dus we laten elkaar gaan. We gunnen elkaar de weg die we allebei moeten lopen.

We blijven alleen verbonden als we verbonden zijn met onszelf.

Als een van ons zijn of haar diepste wensen opzij zou zetten omwille van de reis, de verhalen of de relatie, zou diens zelfliefde een behoorlijke tik krijgen. En hoe kan je van iemand houden als je jezelf opoffert? Dat gaat niet. Ik kan écht niet van Daniel houden of genieten van zijn weg, als ik niet trouw ben aan mezelf. Dan zou ik continu het gevoel hebben dat de relatie mij tekort doet. Ik zou met een zekere vorm van jaloezie naar zijn flow kijken, naar hoe hij geniet en doet wat hij moet doen. Ik zou moeilijk tevreden kunnen zijn met mezelf, want waar is mijn vuurtje? Ik zou langzaam het vertrouwen in mezelf verliezen en ‘schuldigen’ gaan aanwijzen. Zij doen mij dit aan! Gelukkig is dit allemaal niet gebeurd, maar het ligt op de loer als ik niet trouw ben aan mezelf. En datzelfde geldt voor Daniel. Het ongenoegen zou dan tussen ons in komen te staan en dat willen we niet. Daarvoor houden we teveel van elkaar. Dus de enige manier om uit liefde verbonden te blijven, is elkaar de weg te gunnen die wij individueel willen bewandelen.

Is dit moeilijk? Ja. Is dit verdrietig? Zeker. Is dit stiekem het mooiste dat er is? Absoluut!

Daniel is zonder twijfel mijn grote liefde, mijn zielenmaat en mijn reisgenoot en juist dáárom wil ik hem zien dwalen. Zelfs als dat een weg is zonder mij, want de liefde is voor mij belangrijker dan dat hij fysiek bij me is. Net zoals mijn eigenliefde – trouw blijven aan mijzelf – belangrijker is dan het plan van Wander the world with us.

We kunnen niet verder kijken dan vandaag.

We weten niet wat de toekomst ons gaat brengen. Dwalen kan alleen als je volledig in het moment bent. Daniel reist dus door en zegt op een gegeven moment: “O, ben ik hier beland? Interessant!” Ik heb vrijwel niets tastbaars meer. Geen huis, amper spullen en geen werk, maar mijn rugzak is gevuld met héél véél ervaringen, inzichten en liefde. Een rugzak die ik mee naar huis neem en waarmee ik een nieuw avontuur start.

 

Wander the world with us.

Maartje Grond en Daniel Maissan

Hoofdfoto: Ran Hendriks

DM-samen-L1050665-Edit-2

Meer weten over Maartje en Daniel en hun project? Meer blogs lezen en foto’s bekijken?
Check hun website of lees hun blogs en verhalen: 

Maartje Grond blogt #1: Nieuwsgierigheid boven angst
Maartje Grond blogt #2: Stampertje, de HULK en een pot pindakaas
Maartje Grond blogt #3: Landen in de Drentse bossen, het Permanent Beta Festival
Maartje Grond blogt #4: IJsland, ons pretpark
Maartje Grond blogt #5: Niets staat vast, dus wij verzetten de bakens!
Maartje Grond blogt #6: Yellow Bird Farm
Maartje Grond blogt #7: Adrenaline vlucht

Verhalen van Maartje Grond en Daniel Maissan #1: Michael Driebeek van der Ven
Verhalen van Maartje Grond en Daniel Maissan #2: Jón en Auja

Wat maakt ons rijk?