Gastblogs Maartje Grond en Daniel Maissan

Maartje Grond blogt #9: Vertrouwen als basis voor een date in India

Hij is daar en ik ben hier, of zijn we allebei hier en daar tegelijk? De afstand tussen ons is enorm en tegelijkertijd zijn we zó dichtbij. Misschien nog wel dichterbij dan dat we waren zij aan zij. Een intense ontdekking; hartverscheurend en tegelijkertijd de grootste rijkdom denkbaar.

Ik mis Daan immens. Onze gesprekken zijn onvervangbaar. Zijn geur is onvervangbaar. Zijn blik is onvervangbaar. Tegelijkertijd heb ik het alleen héél fijn. Ik doe dingen waar ik van geniet, van leer en volledig achtersta. Ik ervaar voldoende plezier, verdriet, licht, duisternis en verdieping. Ik voel me heel. Dus ik mis niet iemand, ik mis hém … Een waanzinnig gevoel, want wat is het toch mooi om iemand zó te mogen missen. En wat is het dat ons nu zo hartstochtelijk verbindt en samenbrengt na zo’n heftig afscheid?

Jarenlang fantaseerde Daniel en ik over ‘De wereld samen trotseren’. Zij aan zij. Twee koppies dezelfde kant op. Onze krachten gebundeld in de vorm van beeld en tekst, man en vrouw, details en de grote lijnen, vragen en vertellen en ga zo maar door. We hebben onze droom keer op keer losgelaten, opnieuw leven ingeblazen, losgelaten en weer opnieuw leven ingeblazen. Totdat de tijd rijp was en toen de tijd rijp was gingen we; dinsdag 6 september.

We verlieten huis en haard om voor onbepaalde tijd verhalen te maken. Verhalen die mensen zouden vermaken, ontroeren, inspireren en misschien zelfs wel ‘wakker’ zouden schudden. We vonden onszelf in elkaars idealen en alles leek te kloppen. 

Tot het niet bleek te kloppen

Geleidelijk begon er iets in mijn lichaam te veranderen. “Mijn interne vuurtje dooft…”, zei ik tegen Daniel. Niet wetend wat ik daar precies mee bedoelde. Niet ten koste van mij …, dacht ik, zonder écht te snappen wat ik precies voelde. Het leek alsof ik mijzelf verloor. Alsof mijn opgewekte spirit langzaam verdween in zombie-land …

Waar zullen we heengaan? Oh, dat maakt niet zoveel uit. Wat zullen we doen? Tja, kies jij maar. Welke verhaal zullen we maken? Weet ik niet. Zullen we erop uitgaan? Nee, ik heb écht even mijn rust nodig.”

Antwoorden die absoluut NIET bij mijn nieuwsgierige en levenslustige energie passen. 

We zijn allebei erg optimistisch, dus we hebben van alles geprobeerd. Urenlange gesprekken over hoe we onze draai moesten vinden in onze doorlopende reis en zoektocht naar verhalen. Zelfs tot het moment dat Daniel zei: “Spring maar op mijn rug liefje, ik draag je wel …” Een ultieme romantische daad, maar het deed mijn vuurtje niet ontbranden en het gewicht van mijn dovende vuurtje verstikte Daniel en al snel wist ik wat ik moest doen. 

“Ik ga naar huis”, zei ik.

Samen door de pijn heen

Op gevoel hadden we onszelf drie weken de tijd gegeven om mijn besluit te verwerken. Niet te lang, niet te kort. In eerste instantie wilden we nog wat rondtrekken en Vietnam bewonderen, maar we hebben uiteindelijk samen gekozen voor ‘stilstand’ aan de kust van Vietnam. Een enorme confrontatie, want opeens zaten we opgesloten in die stilstand met al onze emoties.

We konden niet vluchten, vooruit bewegen of de boel gevoelsmatig achter ons laten. We moesten de pijn onder ogen komen en er doorheen bewegen. Alles, maar dan ook echt alles kwam in die stilstand bovendrijven en we hebben onszelf en elkaar in die drie weken tot het uiterste gedreven.

Alle tranen, frustraties, woede en verlangens vonden ruimte in onze stilstand. Alles werd benoemd en we hebben alles doorvoeld. Zelfs toen de muren op ons afkwamen en we elkaar emotioneel uitputten, zijn we doorgegaan. Dwars door de muur van pijn heen. Tot er niets anders overbleef dan een zachte overgave aan ons lot: ik ga naar huis en Daniel dwaalt verder.

Een verscheurend afscheid, want hoe moesten we verder? Onze gezamenlijke droom moesten we loslaten, maar onze relatie dan? Sterft die inherent aan onze droom? … “Ik weet het niet …”, zei Daniel na verloop van tijd. “Ik ook niet …”, zei ik. En daar zaten we dan, omgeven door duisternis, met niets anders dan verdriet, onzekerheid en een enorme liefde voor elkaar. 

Letterlijk en figuurlijk thuis

Het was soms verleidelijk om in die onzekere tijden controle te pakken en ons vast te klampen aan (schijn)zekerheden, maar dat hebben we niet gedaan en daar ben ik trots op. We hebben het aangedurfd om onze droom en daarmee ook elkaar, los te laten en een beroep te doen op ons diepste vertrouwen in het leven, onszelf en elkaar. 

Doordat we zo diep zijn gegaan, konden we na ons afscheid de reis individueel verwerken en weer opbouwen. Ik heb door mijn avontuur mogen ervaren waar ik thuishoor, en daarmee bedoel ik niet Haarlem. Ik heb het over intern thuiskomen. Gevoelsmatig. Met als resultaat dat ik nu sta en ga voor de dingen waar ik in geloof en waar ik mijn energie in wil steken.

Daniel is ook thuisgekomen in zijn dwaalkracht en kan weer opgaan in het moment, verbinden zoals hij kan verbinden en net als een krachtige stroom water, vindt hij steeds opnieuw zijn weg in het onderweg zijn.

Dus wat verbindt ons na zo’n heftig afscheid?

Vertrouwen; het diepgewortelde gevoel ‘Wij vinden elkaar wel’, ongeacht de ‘vorm’ van onze relatie, want elkaar uit liefde loslaten, verbindt. Zonder twijfel. Dus wij gaan – zonder dat we dat vooraf konden bedenken noch plannen – van ‘samen de wereld overreizen’ naar ‘ergens op de wereld daten’.

De eerste twee weken van maart ontmoeten we elkaar in Mumbai, India. Een heuse echte date met de man waar ik zielsveel van hou! En ik loop over van verliefde kriebels als ik eraan denk! ❤︎ 

 

Vergelijkbare artikelen

Geen reacties

Voeg een reactie toe

Menu