Gastblogs Maartje Grond en Daniel Maissan

Maartje Grond blogt #10: Risico’s als brandstof voor het leven

Verrassing

Tot mijn grote genoegen – en verrassing – had Daan alles voor die twee weken geregeld. Echt waar, je leest het goed. De man van het moment, flow en ad hoc beslissingen, had alles (!) geregeld. Te beginnen met een tuktuk die aan de rand van het vliegveld klaarstond, waarna er – na een ritje van grofweg een uur – een deur open ging naar een soort balzaal, gedecoreerd met gekleurde kaarsjes (waar hij een halve dag naar had gespeurd). Een groot voordeel van zijn voorbereiding, was dat gedurende ons tweeweekse samenzijn al onze energie richting elkaar kon stromen, in plaats van naar de reis-regel-dingetjes. En dat bleek ook noodzakelijk, want zonder dat we er erg in hadden, zaten onze emotionele emmertjes nog behoorlijk vol sinds mijn vertrek drie maanden geleden naar Nederland. 

Bij rouw hoort pijn, verdriet en woede 

Inherent aan mijn komst, ontvouwde zich het rouwproces dat al drie maanden onder de oppervlakte borrelde. Met Wander the World With Us hadden we allebei een enorm risico genomen. Daan had na twintig jaar alleen reizen, zijn wens om samen te reizen en alle avonturen te delen, serieus genomen en ik had op mijn beurt alle veiligheid van thuis opgegeven, met de wens om van de wereld mijn thuis te maken. Risico’s die haast gelijk staan aan de overwinning van doodsangsten. Dus toen ik besloot om terug naar huis te gaan, viel onze droom (en alle overwinningen die daarvoor nodig waren) in duigen en daar zijn we niet zonder schrammen uitgekomen. 

Diepe wonden helen kost tijd, energie, liefde en geduld

Geïnspireerd op een film scene uit Grace Anatomy, waarbij een leidinggevende zijn werkneemster één minuut de tijd geeft om ongenuanceerd, zonder verdere consequenties, feedback te geven, hebben wij elkaar de ruimte gegeven om primaire (oer)emoties te uitten zonder dat de ander ze voor waarheid aanneemt of het zich persoonlijk aantrekt.

Emmertjes legen, noem ik dat.

Daarbij wel gezegd dat het dan zaak is om de emmertjes écht te legen, hoe pijnlijk en verdrietig het ook is. Net zo lang totdat we gevoelsmatig op de bodem van de put zaten en dachten ‘hoe komt dit ooit nog goed?’

Deze wervelstorm heeft zo’n drie volle dagen geduurd. Dagen die voorbij trokken als stroop en getekend werden door wanhoop en machteloosheid. Maar ik herinner me nog de ochtend dat ik eindelijk kon berusten in de wanhoop. Het waaide zacht, de sfeer was gemoedelijk en ik dronk een lekker kopje koffie. Daan kwam naast me zitten en we werden meegevoerd door een liefdevol gesprek waarin we onze diepste wensen naar elkaar konden uitspreken en plots schoot Daan vol. Hij keek me aan en zei:

“Ik ben er weer”. “Ja”, zei ik. “Je bent er weer”.

We hielden elkaar stevig vast en zeiden: “Wow, what a hell of ride … “

Opgeruimd en open

Vlak na het moment waarop we voelbaar weer verbonden waren op een solide fundering van vertrouwen en liefde, belandden we in een dag vol mooie ontmoetingen en ideeën: Anne-Martin, een oorlogsveteraan die op het randje van de dood is gevonden, een wake-up call heeft gekregen en sindsdien zijn heldenkracht inzet voor lotgenoten met Nidra yoga.

Amishi, een wonderschone wilde vrouw en moeder van drie kinderen, die ademt en leeft middels poëzie, fotografie en kunst en als een beschermer van moeder aarde haar wijsheid en energie rond spreidt. En Robby, de man van guesthouse ‘The Blue Bus’ die volgend jaar, met zijn verbindende kracht en visie op onderwijs en ontwikkeling, de wereld intrekt. Bij voorkeur neemt hij mijn geliefde mee die ‘toevallig’ verslaafd is geraakt aan motorrijden. 

Is het allemaal toeval of is alles voorbestemd en moeten we alleen leren luisteren? 

Soms – heel soms – lijkt het alsof we weer terug bij af zijn. Daan reist alleen verder en ik ben weer thuis. Maar het tegendeel is waar. Dankzij de avonturen en de risico’s die we ieder voor zich en samen zijn aangegaan, weten we diep van binnen wat we belangrijk vinden. We weten ook dat we deze avonturen kunnen delen en daardoor blijft ons vertrouwen groeien. Het staat zelfs aan de binnenkant van de ring die Daan mij in India heeft gegeven: ‘vertrouwd’. Een sierlijke bezegeling van het belangrijkste fundament van onze relatie. Wij zijn vertrouwd met elkaar. En op dat fundament rinkelen twee losse ringen en dat zijn wij. Een wonderschone creatie, gemaakt door Marijke en ingepakt door Myriam, mijn hervonden tweelingziel. 

En nu? Geen idee. Gelukkig maar. Straks bedenk ik een plot dat vele malen minder spectaculair is dan het leven voor mij en Daan in petto heeft. Ik volg, samen met de mooiste man op aarde, nieuwsgierig het script van mijn en zijn leven en samen schrijven we goed verhaal. 

daniel-maissan-goa-7.jpg
 

Vergelijkbare artikelen

Geen reacties

Voeg een reactie toe

Menu