Cat Colnot Gastblogs

Cat Colnot blogt #17: Avonturen op Ibiza

Het is jullie vast wel bekend dat ik al best wel een beetje verliefd ben op Ibiza. En ik ben niet de enige. Ibiza has it all. En je bent er zo. 

Afgelopen zomer was ik weer even (veelstekort) op mijn lievelingseiland. Want ik was eraan toe. Keihard.

Sinds ik leukemie heb (en dat is al 13 jaar) heb nog nooit een seconde zelfmedelijden gehad, of me laten dissen door de bijverschijnselen die de ziekte met zich meebrengt. Ik bèn niet ziek, ik hèb een ziekte. What doesn’t kill me, makes me stronger & all that jazz. Maar na een hele Kerst ziek in bed, de maand januari ziek in bed, van februari tot en met april continue voorhoofdsholte ontstekingen afgewisseld met heupontstekingen en spit (seintje van de kosmos dat ik letterlijk pas op de plaats moest houden) was ik het goed zat met ziek zijn.

Meestal ben ik de positiviteit zelve en ik geloof daar 100% in, maar ik zag het gewoon even niet meer. Dus ik droomde van vluchten naar Ibiza. Back to the island. Zonnestralen en flipflops. Ik had me er zo extreem op verheugd… kon het alleen nog maar tegenvallen? Misschien wel….

Waarschuwing: dit blog staat vol met supergave hotspots om te bezoeken en met mijn verhaal over hoe reizen soms ook kan zijn. Dat had ik niet verwacht, want ik ben normaal een echte genieter.  

Hostal Yebisah (Santa Eularia) 

Gelukkig begon het super! De eerste dagen brachten we door in Santa Eularia. In mijn favoriete Hostal Yebisah. Yebisah is een van de oudste hotels van het eiland, en het lang niet zo hip en modern als ik zou willen, maar dat is in dit geval precies de charme. En de eigenaren Toni en Tanja, zijn zulke schatten. Je voelt je binnen 2 seconden thuis bij ze. Je bent nog niet de drempel over of je zit al aan de hierbas. Precies waar ik aan toe was. 

Yebisah

Caos! (Santa Eularia) 

Normaal gesproken ben ik al heel slecht in stilzitten, maar dit keer wilde ik echt a la minute de hort op. Lekker even Santa Eularia verkennen, struinen langs de boulevard. Eten bij Caos! Veruit een van mijn lievelingste tentjes in Santa Eularia. Vegan, gezond, lekker, betaalbaar, lief personeel. 

Chirincana (Es Canar)

De volgende dag met de boot naar Es Canar voor een wandeling langs de kust richting Santa Eularia en een bezoekje aan een van mijn favoriete strandbarretjes Chirincana. Viel een beetje tegen. De sfeer was lang niet zo fijn als de vorige keer. Maar het uitzicht en de wandeling zijn super, en als het goed weer is zit je hier top. 

Helaas kreeg ik aan het eind van de middag ontzettend pijn aan mijn oog. Er zat een bobbel op, en die werd almaar dikker. Supereng gezicht, en irritant! Ik vroeg Toni (van het hotel) of er een dokter in de buurt was, en Toni escorteerde me direct naar de dokter. Om de hoek! Die adviseerde drie deuren verder naar de oogspecialist te gaan. En niet zomaar een oogspecialist, een echte echte, die vloeiend Engels sprak. Na een korte intake was het een half uurtje wachten tot ik aan de beurt was. Een cyste bleek het. Ai, sounds creepy. Het advies van de arts was: of hopen dat het wegtrekt (weinig kans) of opereren. Opereren? Yep, met een mesje een snee maken in je oog. Whut? Arch….ín mijn oog? (had ik al gezegd dat het dag 2 van mijn very well needed vakantie was?). De arts zei dat het haar goed leek om het te opereren. Maar wanneer dan? Eh nou NU….Maarre….stribbelde ik nog tegen….”It will take 5 minutes”. “Je moet alleen geel verdovingsvloeistof in je oog en dan gaan we aan de slag. Oja, wel je oog stilhouden….” Adem in, adem uit. Tjssssk…..ik was nog aan het wachten…”Oh het is al gedaan hoor”. Zo simpel? Yup. Nog even naar de apotheek om antibiotica druppels te halen (wat ik eigenlijk niet mag hebben in combinatie met mijn leukemie meds, maar goed nood breekt wet). Drie kwartier later en wel € 70,= hele euro’s lichter (ik had minstens 400 euro verwacht) stond ik weer buiten met knalgele ogen van de verdoving. Had ik al gezegd dat het 20.00 uur ‘s avonds was? Ongelooflijk. Nog even bij de apotheek langs, kon nog kiezen, ze waren allemaal nog open. 

Passion Cafe en Juanito (Santa Eularia) 

De volgende dag werd een rustig werkdagje aan de Boulevard en een meet ‘n greet met een vriendin (en oud-collega) bij een van de betere en oudste tentjes van Santa Eularia; Juanito op de Calle San Vincente 33. Juanito doet niet aan poespas, prima en lekker eten voor weinig. Tip: je kunt hier ook ‘medio portion’ bestellen. Een halve Merluza. Dat is nog steeds superveel, het kost maar € 5,= en is heerlijk! De hele Calle San Vincente zit propvol restaurants. Rincon de Pepe ziet er fancy uit, maar dat is dus dan weer niet echt een topper. Het is mij allemaal wat te toeristisch verder.

Als je net als ik ondernemer bent en dus in a way altijd aan het werk of altijd vrij bent (het is maar hoe je het bekijkt trouwens; work-life balance is een mythe, mijn leven is mijn werk en mijn werk is mijn leven en als je doet wat je gaaf vindt, is dat geweldig!), dan is het fijn om een paar goede werkplekken met WiFi te kennen. 

Ohm Cafe (Santa Eularia) 

Cafe Ohm in Santa Eularia is de perfect spot. Het naastgelegen Passion Café is ook tof, maar daar is het een stuk drukker met kletsmensen en het is er schreeuwend duur (iets met organic, healthy lifestyle, dat mag wat kosten). Ohm is veel relaxter. En je kunt er in een hangstoel zitten. I like. En het is ook organic en healthy, maar dan betaalbaar (dus het kan wel ;-)). 

Boho House (Santa Eularia) 

Nieuw op de plek waar vroeger een van de meest legendarische bars van Ibiza was, zit nu een hip tentje genaamd Boho House

Restaurante Bahia (Santa Eularia) 

Als je lekkere paella wilt eten dan moet je bij Bahia zijn. Gesteven witte tafellakens, tradionele obers, echte gastvrijheid, een tikkie vrijpostig zijn ze, maar wel beleefd. 

On the beach (Cala Vincente) 

Een dagje Cala Vincente met de bus stond op de planning. De busverbindingen vanuit Santa Eularia zijn prima. Er gaan regelmatig bussen en de bussen zijn best comfortabel. Tenminste, die op de heenweg naar Cala Vincente wel.

Cala Vincente ligt richting het Noorden van Ibiza en heeft een prachtig strand, azuurblauwe zee en een aantal strandbarretjes waarvan On the beach de beste en leukste is. Maar, verwacht daar geen rust en reken erop dat je je Spaans niet nodig hebt. Je gaat hier naartoe voor een goede hamburger. Ben ik niet van, dus ik koos voor een salade. Als je een loungeseat met zeezicht wilt, moet je reserveren. (p.s. op Facebook staat dat deze tent permanent gesloten is, maar er staat ook een bericht dat ze nieuwe crew zoeken dus ik weet niet wat de status is). 

De terugrit met de bus was dankzij een temperatuur van dik 45 graden en een idioot slingerende buschauffeur ietsje minder chill als de heenreis. Je moet er wat voor over hebben om mooie stranden te zien. 

De echt mooie stranden van Ibiza bereik je beter met de auto. Maar ik houd niet van autorijden. 

Ses Illetas (Formentera) 

Nog mooiere stranden die ook beter bereikbaar zijn, vind je op Formentera. De boottocht stond me tegen omdat ik de vorige keer dat ik een boottochtje maakte (dat was een prachtige tour naar Es Vedra en terug, vanuit San Antonio) drie uur lang op het dek had zitten mediteren om mijn zeeziekte te onderdrukken. Ronduit hell was het. Not to mention mijn fijne herinneringen aan dat andere boottochtje in Thailand waar ik laatst al over blogde. Dit voormalig ‘waterratje’, fervent kanoër en groot liefhebber van varen is veranderd in een zeeziek mietje. Maargoed, ik wilde wèl naar Formentera en heb mezelf drie dagen moed in gepraat en alle voorzorgsmaatregelen getroffen. We kozen voor een Grote Solide Boot, een niet al te winderig dagje….

En het ging goed. Yes! I am back! 

Op het eiland een brommer gehuurd. Als je van de boot afkomt kom je diverse verhuurbedrijven tegen. Tip: als ze vragen of je al eerder brommer hebt gereden, zeg dan altijd ‘ja’ (ook als het niet zo is), anders verhuren ze hem niet aan je. Je kunt altijd uitgebreide instructies vragen onder het mom van ‘dit type brommer ken ik niet’, of ‘hoe zat het ook alweer’ en dan veel knikken. De brommer die ik huurde was een bakbeest. Vet cool ding, maar veel te zwaar voor mij, voelde als een motor. Ik vond het niet relaxt brommeren. Wel natuurlijk even naar Ses Illetes gereden, want dat is prachtig. Kijk maar!

Es Moli de Sal en Can Carlitos (Formentera) 

Hapje gegeten bij Es Moli de Sal. Dat is uberhip, takkeduur maar met een heel vet uitzicht, een lekker lounge muziek en heerlijk eten een dikke aanrader. Als je echt Ibiza style wilt chillen dan is dit the place to be. En niet hutjemutje. 

In de haven van Formentera-stad zit ook een leuke tent aan zee. Knus ingericht met vogelkooitjes: Can Carlitos. Niet het allermooiste uitzicht, maar de vibes zijn nice. 

Gare du Nord (Sant Joan de Labritja) 

De dagen erop vertoefden we in Gare du Nord in Sant Joan de Labritja. Een top B&B gerund door een jong Nederlands stel. St. Joan is een leuk klein dorpje met een aantal winkeltjes, een paar restaurantjes en op zondag een superleuke hippiemarkt. Niet zoals Las Dahlias of Es Canar, maar bescheiden en relaxt. Met een grote pan paella voor het hele dorp, live muziek en een hele boel kleurrijke hippies bij elkaar. Heerlijk! 

Bij Gare du Nord kun je heerlijk eten. Check even welke dagen het restaurant open is, want het is niet elke avond open. De eigenaar van Gare heeft twee liefdes: koken en Ducks (‘lelijke eendjes’). Mijn vriend regelde een schattig blauw eendje. Leuk hippiestyle met een vet soundsystem over het eiland crossen. Dat leek me wel wat!

Dat viel ff fucking tegen. Die eend deugde van geen kanten. De versnelling deed het niet, de gordel bleef steken. En dat was nog lang niet alles….

The Giri Café (Sant Joan de Labritja) 

In St. Joan moet je zeker langs bij The Giri Café…Dat is een hippe tent. Loop vooral even naar achter door (naar de tuin) waar je geweldige lounge seats hebt. Het is hier meestal takkedruk, maar dat is niet zo vreemd want het eten en de sfeer is er top! 

Gitano (Santa Gertrudis de Fruitera)

Met de blauwe Duckie besloten we naar San Getrudis te rijden, wat een leuk dorpje is met veel restaurantjes, een kunstenaarsmarktje, en het geweldige Gitano Ibiza (vette aanrader, superleuke coctailtent met heeeerlijk eten). Na een superchille avond konden we helaas Duckie gaan lopen duwen. Want, accu leeg. No probs, ff bellen en een uur later kwamen ze een nieuwe accu brengen. Maar toch. Ik vertrouwde het autootje voor geen meter meer. 

Elements en drummers op het strand (Benirrás) 

De dag erna togen we naar Benirrás Beach om te chillen bij Elements en ‘s avonds naar de drummers op het strand te luisteren. Als je op Ibiza bent dan mag je dit niet overslaan. De drummers zijn er bijna elke dag, maar zondag is er een officieel ritueel. Ze drummen om de zon te begeleiden als hij in de zee zakt. De prachtige zonsondergang, voetjes in het zand, uitzicht op een rots die lijkt op een buddhabeeld, met op de achtergrond cadans van de drums is ‘magical’.

‘s Avonds weer een kaduuk eendje. Ik riep nog, ‘heb je de lichten gecheckt’. ‘Ja duh!’ Maar de accu was weer leeg. Ik had helemaal gehad met het kreng, want ik had meteen al gezegd dat ie raar deed. En ik wil geen zeurpiet zijn maar voor € 300,= (voor 3 dagen) verwacht ik dat een auto het doet.

‘Nee joh, het is een eend, die zijn gewoon gammel’. Maar mijn ‘gutfeeling’ zei dat deze eend niet gewoon gammel was, maar op sterven na dood. Uiteindelijk werden we weer gered en werd de accu weer vervangen.

Ik had er geen trek meer in en wilde een taxi bellen, maar ben uiteindelijk toch mokkend in de Duck gestapt. En de volgende dag liet ik mij overhalen voor een nieuw toertje over het eiland, naar een paar strandjes die op mijn wishlist stonden. Mijn vertrouwen in het otootje was tot een minpunt gedaald en toen we tegen de helling op harder naar beneden gingen dan naar boven en er ook nog een tegenligger kwam terwijl wij midden op de weg reden, was een mega paniek aanval niet meer te vermijden. Al mijn stress van een leven lang bijrijder zijn van brokkenpiloten en wegpiraten, autoritjes met samenknepen billen, kromme tenen en deurklink vastknijpend tot mijn knokkels wit waren, kwamen eruit.

Ik wist niet dat ik zoveel gegil in me had. Van een afstandje keek ik naar mezelf en ik herkende mezelf niet meer terug. Het was gewoon te eng om grappig te zijn. Geen idee waarom het zo heftig was en waar het vandaan kwam. Blauwe eenden hebben nog steeds mijn liefde hoor, maar dan voor een leuke foto. En voor de rest mag je mijn portie even aan fikkie geven.  

Enniewee, de terugweg naar het hotel was geen feest. Ik vond het genant en irritant van mezelf dat ik zo in paniek was geraakt. Het is ook niet meer echt goedgekomen. Niet tussen mij en lelijke eenden en tussen mij en vriend ook niet trouwens. Dat laatste was grotendeels aan mij te wijten, want samen reizen haalt niet het beste in mij naar boven, zo blijkt.  

De volgende dag stond de terugvlucht naar Nederland gepland. Maar ja, ik was nu wel echt toe aan een beetje rust. 

Dus ticket om geboekt, paar daagjes extra en heel goed nagedacht over de ultieme relax locatie.

Op naar het Noorden, naar Portinatx. Dat stond vorige keer al op mijn lijstje maar omdat het lastig is om er te komen met het OV was het er nog niet van gekomen. De taxi bracht ons veilig op de plaats van bestemming: Hotel Sensimar Ibiza Beach Resort. De infinity pool en ‘adults only’ hadden me overgehaald om een ‘massahotel’ te kiezen, normaal echt 100% no go plek voor mij.  Maar just what I needed, bedacht ik me, een totaal witte kamer met balkon met zeezicht, heel veel luxe en geen hassle. Dik een uur wachttijd bij de receptie, de zogenaamde relaxte check-in met een glas bubbly en de overenthousiaste excursieverkoper hadden mijn sixth sense al op zijn minst moeten kietelen. Een bloedhete wandeling door het heuvelige stadje was a bit to much en deed mijn toch niet al te beste humeur de das om.  

Los Enamorados (Portinatx)

Wel blij dat ik die wandeling heb gemaakt want uiteindelijk bleek het enige leuke in Portinatx Hotel Los Enamoradas te zijn. Volgende keer wil ik daar wel pitten, wat een gave plek is dat! Heerlijk eten, fantastische vibes en supervet uitzicht. 

‘s Avonds, terug in het hotel kwam mijn toch al belachelijk hoge cortisol en adrenalinelevel tot maximale hoogte toen bleek dat onze luxe kamer onder de (karaoke)bar gesitueerd was. En natuurlijk was het bal.’Adults only’ my ass ;-). Nog geen minuut slaap kreeg ik, ondanks het feit dat ik mijn Bose noise cancelling headphones op mijn hoofd had (wat best lastig ligt). Maargoed, Portitatx is een toeristische plek met veel hotels, restaurants, baaitjes en vertier. Voor veel mensen een topplek dus. Ik ben inmiddels een ouwe zemelaar aan het worden, dus doe mij maar something else 😉 

Can Bliss (Sant Carles de Peralta)

Na de helse nacht wilde ik nog maar 1 ding, weg uit Portinatx en straight to the middle of nowhere. Echt ultiem chillen. Tussen Es Canar en Santa Eularia in Sant Carles de Peralta vond ik het paradijs (maar echt!): Can Bliss. Deze B&B wordt gerund door een Vlaams stel, Diederik en Sabine. Can Bliss is bliss to the max. Wat een fijne plek! We hadden een vrijstaand hutje met een grote slaapkamer, een megagrote badkamer en een eigen tuintje met ligstoel. Je kunt verder gebruik maken van het zwembad, en in de prachtige tuin zijn diverse zitgedeeltes en er hangen hangmatten (yeah baby!). Los van dat het geweldige plek is met ver uitzicht op de bergen van Santa Eularia, is het ontbijt wel het meest bijzondere aan deze locatie. Het ontbijt, waarvoor Diederik elke ochtend voor dag en dauw opstaat, is in 1 woord amazing. Het beste en lekkerste dat ik ooit heb gehad (en ik ben wel wat ge- (of ver)wend). Elke dag verse quiches, hartige en zoetje mini gerechtjes die een lust voor het oog en de smaakpapillen zijn.

Aangezien we de Duck hadden ingeleverd gingen we met de taxi naar deze plek. De eerstvolgende bushalte was dik een half uur lopen. Het was vrij heet, dus dat leek ons geen strak plan. In de buurt van de B&B is niet veel vertier, maar het strand van Niu Blau is op een sportieve wandelafstand. En 20 minuutjes en piedras (te voet betekent dat) de andere kant op vind je een tof restaurant voor het avondeten; Punta Carretas. Zeker als je van bbq houdt is dit the place to be. 

Soul Good (Playa Niu Blau)

Het strandbarretje bij het nabijgelegen Nui Blau strand heet Soul Good. Een topplekje dat je niet wilt missen. Heerlijke organic salades, superverse shakes en cocktails. Lekker muziekje erbij. Toffe dude achter de bar. Het maakte mijn dag wel. 

Mijn kritische ‘ikje’ vindt in retrospectief wel dat ik meer had moeten genieten van al het leuks en moois. En daar kan ik haar wel gelijk in geven. Maar life ain’t always pretty. Nepreisverhalen lees je al genoeg ;-).

Gauw maar eens een ‘herkansing’ boeken, dan doe ik het allemaal nog eens dunnetjes over (minus de oogoperaties, sjachrijn door hormonale disbalans en paniekaanvallen in supertoffe Duckies).   

En ondertussen hoop ik dat jij met mijn tips alles uit je Ibiza vakantie haalt wat er uit te halen valt en ultiem gaat genieten. 

Meer Ibiza tips? Check deze blogs ook even: 

Cat Colnot blogt #4: Mijn 10 fijnste Ibiza hotspots

 

Vergelijkbare artikelen

Geen reacties

Voeg een reactie toe

Menu